Вақте аз дур истода, бар зидди Ватан сухан мегӯянд, қалби ҳар як инсони ватандӯст ба дард меояд. Зеро Ватан танҳо як мафҳуми ҷуғрофӣ нест — он хотира, таърих, забон, фарҳанг ва ҳастии мост. Аммо, мутаассифона, имрӯз бархе афроде пайдо шудаанд, ки бо вуҷуди мансубият доштан ба ин сарзамин, аз хориҷи кишвар нишаста, нисбат ба он суханони носазо ва туҳматомез баён мекунанд.
