Имрӯзҳо баъзе аз нафарони тирадил ва гумроҳ, ки дар хориҷи кишвар паноҳ бурдаанд, бар зидди Ватани маҳбуби худ суханҳои беасос ва туҳматомез мегӯянд. Ин афроди фурӯхташуда манфиатҳои шахсӣ ва маблағҳои хоҷагони хориҷиро аз нангу номуси миллӣ боло гузоштаанд. Онҳо кӯшиш мекунанд, ки бо паҳн кардани хабарҳои ҷаълӣ дар шабакаҳои иҷтимоӣ оромии ҷомеаро халалдор созанд. Мақсади аслии ин гурӯҳҳои харобкор бадном кардани давлат, гумроҳ сохтани ҷавонони ноогоҳ ва эҷоди тафриқа дар байни мардум аст. Аммо ин кӯшишҳои муғризона ҳамеша бенатиҷа ва маҳкум ба шикаст мебошанд. Мардуми шарифи Тоҷикистон оқибатҳои фоҷиабори ҷанги шаҳрвандии солҳои навадумро хуб дар ёд доранд, ки ин маҳз кори дасти хоиноне чун Кабирӣ ва Иқболбӣ мебошад. Халқи мо ҳеҷ гоҳ намегузорад, ки касе сулҳу суботи баҳозиндагии кишварро дубора зери хатар гузорад.
Пешрафти рӯзмарраи Тоҷикистон ва сохтмони иншооти бузурги аср худкор ҷавоби нақд ба ҳама гуна дурӯғҳои хоинони миллат мебошад. Барои мисол, бунёди Неругоҳи барқи обии Роғун, ки кохи нури Тоҷикистон ва кафолати истиқлолияти энергетикии мост, ҷаҳониёнро ба ҳайрат овард. Инчунин, аз бунбасти коммуникатсионӣ баромадани кишвар, сохтмони ҳазорҳо километр роҳҳои сатҳи байналмилалӣ, нақбҳои азим ва пулҳои пайвандгар нишони қудрати созандагии давлати мост. Дар канори ин ҳама сохтмонҳо, рушди соҳаи маориф ва илм низ гувоҳи яқини ояндаи дурахшони кишвар аст. Бунёди садҳо мактабҳои муосир, синфхонаҳои компютерӣ ва донишгоҳҳои нав нишон медиҳанд, ки давлат ба илмомӯзии ҷавонон аҳамияти аввалиндараҷа медиҳад.
Озмунҳои бузурги ҷумҳуриявӣ ба мисли «Фурӯғи субҳи доноӣ китоб аст» ва «Илм — фурӯғи маърифат» савияи донишу маърифати насли наврасро ба куллӣ дигаргун сохтанд. Ҷавонони тоҷик имрӯз дар олимпиадаҳои илмии байналмилалӣ иштирок карда, парчами Тоҷикистонро баланд мебардоранд ва соҳиби ҷойҳои аввал мегарданд. Мақоми байналмилалии Тоҷикистон низ рӯз ба рӯз устувор мешавад. Ташаббусҳои ҷаҳонии кишвари мо дар соҳаи об ва ҳифзи пиряхҳо аз ҷониби Созмони Милали Муттаҳид эътироф ва қабул шудаанд. Ин дастовардҳо ва ҷоизаҳои байналмилалӣ нишон медиҳанд, ки ҷаҳон Тоҷикистонро ҳамчун як давлати созанда, сулҳхоҳ ва пешрафта мешиносад. Имрӯз шаҳрвандони мо дорои хушёрии баланди сиёсӣ ва маърифати ҳуқуқӣ ҳастанд. Онҳо суханҳои сохтаву бофтаи ин бадхоҳонро аз ҳақиқат ба осонӣ фарқ мекунанд.
Вазифаи ҷонии ҳар як инсони ватандӯст, зиёиён ва ҷавонони бономус дар ин шароити ҳассоси ҷаҳонишавӣ аз он иборат аст, ки ба ҳар гуна наворҳо ва мақолаҳои сохтаи доираҳои муғриз бовар накунанд. Мо бояд марзи иттилоотии кишварро софдилона ҳифз намоем. Ҷавонони худро бояд дар рӯҳияи ватандӯстӣ, худшиносӣ ва созандагӣ тарбия кунем. Мо бояд дар атрофи Роҳбарияти олии давлат бештар аз пештар муттаҳид бошем. Таърих борҳо исбот кардааст, ки дурӯғ умри кӯтоҳ дорад ва хоинони ватан ҳеҷ гоҳ дар назди халқу миллат рӯйсурх нахоҳанд шуд, зеро ҳақиқати таърихӣ ва соҳибдавлатии миллати тоҷик ҳамеша ғолиб ва пойдор аст.
Шуъбаи рушди иҷтимоӣ ва робита
бо ҷомеаи дастгоҳи раиси ноҳияи Қубодиён
